Instrumentalizacja okupacji: strategiczne wykorzystanie kontroli terytorialnej przez Rosję na Ukrainie

Streszczenie w języku polskim

Niniejsze badanie analizuje ewolucję rosyjskich strategii okupacji terytorialnej w Ukrainie, ukazując, w jaki sposób okupacja przekształciła się z tradycyjnego instrumentu ekspansji terytorialnej w zaawansowane narzędzie strategicznego przymusu we współczesnej polityce mocarstwowej. Wy korzystując jakościową metodologię studium przypadku, obejmującą analizę dokumentów, śledzenie procesów historycznych oraz syntezę ram teoretycznych, badanie integruje teorię realizmu ofensywne go, teorię dyplomacji przymusu oraz koncepcję kultury strategicznej w celu analizy rosyjskich strategii okupacyjnych w latach 2014–2025.

Analiza wskazuje, że Rosja wypracowała złożone podejście do instrumentalizacji okupacji terytorialnej, wykraczające poza zwykłe przejęcie terytorium. Strategia ta funkcjonuje poprzez trzy mechanizmy: 1) maksymalizację względnej potęgi poprzez wykorzystanie strategicznej dźwigni zamiast bezpośrednich korzyści terytorialnych, 2) traktowanie okupacji jako instrumentu dyplomacji przymusu oraz 3) wdraża nie hybrydowych mechanizmów kontroli łączących sowieckie praktyki zarządzania ludnością z nowo czesnymi narzędziami wojny informacyjnej. Badanie ukazuje, w jaki sposób mechanizmy te zbiorczo podważają suwerenność Ukrainy, jednocze śnie kwestionując tradycyjne ramy rozwiązywania konfliktów. Opracowanie to przedstawia pierwszą kompleksową ramę teoretyczną umożliwiającą analizę okupacji terytorialnej jako narzędzia strategicz nego we współczesnej rywalizacji mocarstwowej, wnosząc wkład do teorii stosunków międzynarodo wych poprzez rekonceptualizację okupacji poza tradycyjnymi paradygmatami kontroli terytorialnej oraz oferując praktyczne wskazówki dotyczące tworzenia skuteczniejszych mechanizmów bezpieczeństwa międzynarodowego.